|
“Reeds op mijn 16e ben ik begonnen met schilderen maar gaf enige jaren de voorkeur aan het schrijven van verhalen en gedichten. Toen mij echter duidelijk werd dat hetgeen ik wilde uitdrukken zich onmogelijk door woorden liet vangen, heb ik mij volledig op het schilderen gestort. De mens met al zijn heldendaden en tekortkomingen zijn altijd mijn grootste inspiratiebron geweest. Weinig dingen kunnen me bijvoorbeeld zo ontroeren als een man die op straat geconcentreerd en gelukzalig een zak patat eet.
 |
|
Belangrijk bij het schilderen zijn altijd mijn persoonlijke waarnemingen geweest. Hierin staat de volgende vraag centraal: in hoeverre maak ik zelf deel uit van hetgeen ik zie? Maar al te vaak zijn mijn waarnemingen immers gebaseerd op herkenning.
In dat opzicht is ieder schilderij in feite een zelfportret.
In essentie zijn de dingen altijd wat ze zijn, maar ze krijgen een betekenis door de interpretatie van de waarnemer. En door de vertelkunst van de verhaler, waarbij het verhaal zelf minstens zo belangrijk is als het onderwerp. |
Zo zie ik mijzelf als kunstenaar, ik vertel verhalen zonder woorden, zonder begin en zonder einde. Liefst met humor en kleuren, altijd overdreven, altijd een facet onder een vergrootglas uitlichtend en meestal met een weemoedige ontroering over dat wonderlijke, moedige maar onbeholpen wezen, de mens, die zichzelf ondanks alle goede wil maar niet kan ontstijgen.
Het resultaat? Kleurrijke en eigentijdse portretten, fantastisch en expressief, met humor en een traan. Persoonlijke snapshots van deze eeuw. Woordenloze verhalen”. |
